اثربخشی پروتکل مداخلات روانشناختی گروهی آنلاین پس از طلاق بر عزت نفس و رضایت از زندگی زنان آسیبدیده
صفحه 1-14
https://doi.org/10.22055/jacp.2025.50391.1512
زهرا حاجی حیدری، مه سیما پور شهریاری، سیمین حسینیان، سیده منور یزدی
چکیده طلاق ممکن است منجر به تاثیرات مخرب بر زندگی زنان گردد که در این شرایط مداخلات روانشناختی مبتنی بر فرهنگ و نیاز جامعه جهت کاهش آسیبها ضرورت دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی پروتکل مداخلات روانشناختی گروهی آنلاین پس از طلاق بر عزت نفس و رضایت از زندگی زنان آسیبدیده است. پژوهش به روش کمی، از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون، دو گروه آزمایش و کنترل، انجام گردید. دادهها جهت غربالگری با استفاده از پرسشنامه سازگاری با طلاق فیشر(FDAS) و جهت پیشآزمون و پسآزمون از طریق پرسشنامههای عزت نفس (SES) و رضایت از زندگی (SWLS) بدست آمد. از نرم افزار SPSSv27 به منظور تحلیل دادههای کمی استفاده گردید. در سطح توصیفی از شاخصههای میانگین و انحرافمعیار و برای بررسی متغیرهای عزت نفس و رضایت از زندگی در سطح استنباطی از آزمون تحلیل کوواریانس تکمتغیره و چندمتغیره استفاده گردید. شرکتکنندگان در جلسات مشاوره گروهی آنلاین نمرات بالاتری در عزت نفس و رضایت از زندگی کسب کردند و نتایج بیانگر اثربخشی پروتکل مداخلات روانشناختی پس از طلاق در ارتقا عزت نفس و رضایت از زندگی زنان است(p<0.05) . بر اساس یافتهها، آموزش و اجرای پروتکل مداخلات روانشناختی گروهی آنلاین پس از طلاق به عنوان یک روش مداخله روانشناختی مبتنی بر فرهنگ و نیازهای جامعه پیشنهاد میشود.
مقایسه اثر بخشی روان پویشی کوتاه مدت و درمان شفقت ورزی بر رفتارهای خود شکن و تفکر خود ارزیابی منفی در دانش آموزان متوسطه دوم
صفحه 15-26
https://doi.org/10.22055/jacp.2025.50332.1511
ابوالقاسم یعقوبی، مینا یعقوبی
چکیده هدف از تحقیق حاضر مقایسه اثربخشی روان پویشی کوتاه مدت و درمان شفقت ورزی بر رفتارهای خودشکن و تفکر خود ارزیابی منفی در دانش آموزان متوسطه دوم بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری، همه دانش آموزان دختر پایه یازدهم متوسطه مدارس دولتی شهر کبودراهنگ بودند. نمونه پژوهش 45 نفر شامل (15 نفر درگروه روان پویشی کوتاه مدت، 15 نفر در گروه درمان شفقت ورزی و 15 نفر در گروه کنترل) بود که به روش خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مقیاس رفتار خودشکن (کانینگهام، 2007) و پرسشنامه خودارزیابی منفی (لری، 1983) بود. یکی از گروه های آزمایش، تحت مداخله روان پویشی فشرده ی کوتاه مدت قرار گرفت که در 8 جلسه ی 50 دقیقه ای اجرا شد و گروه آزمایش دیگر 8 جلسه هفتگی 120 دقیقه ای شفقت ورزی به شیوه گروهی دریافت کرد. داده های به دست آمده توسط نرم افزار SPSS نسخه 24 تحلیل شد. پس از تأیید مفروضه های تحلیل کواریانس، تحلیل کواریانس تک متغیره برای بررسی فرضیه های پژوهش مورد استفاده قرار گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد مداخله روان پویشی فشرده ی کوتاه مدت و آموزش شفقت ورزی موجب کاهش رفتارهای خودشکن و تفکر خود ارزیابی منفی در دانش آموزان شد (05/0>P). در مقایسه بین گروه های مداخله (روان پویشی کوتاه مدت و درمان شفقت ورزی) تفاوت معنی داری در رابطه با اثربخشی بر رفتارهای خود شکن و تفکر خود ارزیابی منفی مشاهده نشد (05/0
مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود و روان درمانی مثبت گرا بر اعتیاد به اینترنت دانشجویان
صفحه 27-40
https://doi.org/10.22055/jacp.2025.50200.1507
طیبه غفاری اقدم، افسانه طاهری، نسرین باقری
چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت خود و رواندرمانی مثبتگرا بر اعتیاد به اینترنت دانشجویان بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش دانشجویان کارشناسی مشغول به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب در زمستان سال 1403 بودند. تعداد 60 نفر دانشجو به صورت تصادفی ساده در گروه درمان مبتنی بر شفقت خود (20 نفر)، گروه رواندرمانی مثبتگرا (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) قرار گرفتند. سپس گروه آزمایش اول تحت 10 جلسه 90 دقیقهای درمان مبتنی بر شفقت خود و گروه آزمایش دوم 10 جلسه 90 دقیقهای رواندرمانی مثبتگرا قرار گرفتند. از آزمون اعتیاد به اینترنت (IAT) یانگ (1998) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی برای تحلیل دادهها استفاده شد. نرم افزار تحلیل دادهها SPSS نسخه 29 بود. نتایج نشان داد هر دو مداخله مذکور در مرحله پسآزمون و پیگیری اثربخشی معناداری بر اعتیاد به اینترنت داشته است (05/0>P). همچنین نتایج آزمون تعقیبی نشان داد که درمان مبتنی بر شفقت خود اثربخشی بیشتری نسبت به رواندرمانی مثبتگرا بر اعتیاد به اینترنت دارد (05/0>P). بر اساس نتایج پژوهش حاضر، میتوان گفت که درمان مبتنی بر شفقت خود و رواندرمانی مثبتگرا میتوانند به عنوان شیوههای درمانی مناسب برای کاهش اعتیاد به اینترنت در مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی به کار برده شوند و تقدم استفاده در کاهش اعتیاد به اینترنت دانشجویان با درمان مبتنی بر شفقت خود است.
