بررسی نقش مهارت ارتباطی و فنون حل تعارض در پیشبینی رضایت زناشویی زوجین
صفحه 1-12
https://doi.org/10.22055/jacp.2021.34557.1159
سجاد علمردانی صومعه، فاطمه قربانی، حدیث حیدریراد، رسول بهآفری
چکیده هدف از این پژوهش بررسی نقش مهارت ارتباطی و فنون حل تعارض در پیشبینی رضایت زناشویی زوجین بود. این پژوهش از نوع توصیفیـهمبستگی است. جامعهی آماری این پژوهش شامل تمام زوجین ساکن شهرستان فامنین در سال 98 بودند که از بین آنها 110 زوج به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامههای رضایت زناشویی انریچ، مهارت ارتباطی و حل تعارض رحیم پاسخ دادند. دادههای بهدست آمده با استفاده از آزمونهای آماری تحلیل رگرسیون چندگانه و ضریب همبستگی پیرسون تجزیه و تحلیل شد و نتایج بهدست آمده نشان داد که رضایت زناشویی با مهارتهای ارتباطی (33/0r=، 001/0 p<)، و مؤلفههای آن یعنی بینش (26/0r=، 001/0 p<)، بیان کلامی (32/0r=،001/0 p<)، مهارت شنیداری (19/0r=، 001/0 p<)، مدیریت هیجانی (18/0r=، 001/0 p<)، ارتباط مثبت دارد ولی با مؤلفه قاطعیت (08/0r=، 001/0 p<)، ارتباط معناداری دیده نشد. همچنین رضایت زناشویی با مؤلفههای فنون حل تعارض یعنی یکپارچه (29/0r=، 001/0 p<)، اجتنابی (13/0r=، 001/0 p<)، صالحه (12/0r=، 05/0 p<)، و ملزم شدن (28/0r=، 001/0 p<)، ارتباط مثبت دارد و با مؤلفه سلطهگرانه (26/0r=، 001/0 p<)، رابطه معنادار معکوس دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که 26 درصد از واریانس رضایت زناشویی براساس مهارت ارتباطی و فنون حل تعارض تبیین میشود. نتایج این پژوهش نشان میدهد که مهارتهای ارتباطی و فنون حل تعارض در رضایت زناشویی زوجین نقش دارند.
مدل معادلات ساختاری پیشبینیکنندگی رضایت زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه و تمایل به پیمانشکنی با میانجیگری شادکامی در زنان متأهل
صفحه 13-26
https://doi.org/10.22055/jacp.2022.40792.1235
شهناز راستگو، فلور خیاطان
چکیده پژوهش حاضر باهدف مدلیابی پیشبینیکنندههای رضایت زناشویی براساس طرحوارههای ناسازگار اولیه و تمایل به پیمانشکنی با میانجیگری شادکامی در زنان متأهل انجام شد. جامعه آماری این پژوهش زنان ساکن شهر اصفهان در سال 1400 بود که به شیوه تصادفی نسبی تعداد 290 پرسشنامه تکمیل گردید. ابزارهای پژوهش مشتمل بر پرسشنامههای طرحواره یانگ، شادکامی آکسفورد، میل به پیمانشکنی و رضایت زناشویی بود. جهت بررسی فرضیههای پژوهش از روش معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد با افزایش شادکامی، رضایت زناشویی زنان افزایش مییابد همچنین با کاهش طرحوارههایی ناسازگار اولیه بهجز محرومیت هم میزان شادکامی افزایشیافته و هم رضایت زناشویی زنان بیشتر میشود. علاوه بر این با بهبود میل به پیمانشکنی، شادکامی افزایش مییابد؛ اما تغییر در میل به پیمانشکنی، بر رضایت زناشویی تأثیر مستقیم معنیداری ندارد. همچنین میانجیگری شادکامی در مسیر طرحوارههای آسیب و ضرر نسبتبه بیماری و خویشتنداری ناکافی بر رضایت میانجیگری جزئی است. بهصورت کلی نتیجه پژوهش نشان میدهد با کاهش طرحوارههای ناسازگار اولیه (آسیب و ضرر نسبتبه بیماری و خویشتنداری ناکافی) رضایت زناشویی در زنان افزایش مییابد اما با اضافه شدن شادکامی در این رابطه تأثیر کاهش طرحوارهها بر زیادتر شدن رضایت زناشویی افزایش نشان میدهد و میانجیگری شادکامی در مسیر میل به پیمانشکنی بر رضایت زناشویی میانجیگری کامل است. نتایج حاضر میتواند توسط مشاوران و پژوهشگران در راستای افزایش رضایت زناشویی مورد بهرهبرداری قرار گیرد.
پیشبینی بهزیستی ذهنی براساس شفقتورزی به خود در دانشجویان زن مطلقه
صفحه 27-34
https://doi.org/10.22055/jacp.2022.38786.1206
سید مجتبی عقیلی، فاطمه اسدپور
چکیده هدف پژوهش حاضر پیشبینی بهزیستی ذهنی براساس شفقتورزی به خود در بین دانشجویان مطلقه بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان زن مطلقه دانشگاه پیام نور رشته روانشناسی، مقطع کارشناسی ارشد شهر تهران در سال تحصیلی 99-98 بود که از میان آنها نمونهای به حجم 90 نفر بهصورت نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه بهزیستی ذهنی کییز و ماگیارمو (2003) و شفقتورزی به خود نف (2003) پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه همزمان در محیط نرمافزار SPSS-22 تحلیل شدند. نتایج نشان دادند متغیرهای مهربانی با خود، قضاوت و داوری، انسانیت مشترک، انزوا، بهشیاری و همانندسازی افراطی، توانستند بهطور مثبت و معنادار ترتیب 16، 25 و 13 درصد از واریانس متغیر بهزیستی ذهنی را پیشبینی کنند و متغیرهای قضاوت و داوری، انزوا و همانندسازی افراطی بهصورت منفی و معنادار توانستند به ترتیب 9، 3 و 21 درصد از واریانس متغیر بهزیستی ذهنی را پیشبینی کنند. همچنین قضاوت و داوری، انزوا بهصورت مثبت و معنادار توانستند بهترتیب 10 و 19 درصد از واریانس متغیر بهزیستی ذهنی را پیشبینی کنند و مهربانی با خود، انسانیت مشترک بهطور منفی معنادار توانستند بهترتیب 6 و 4 درصد از واریانس متغیر بهزیستی ذهنی را پیشبینی کنند. نتایج نشان داد شفقت با خود پیشبینیکننده بهزیستی ذهنی دانشجویان زن مطلقه بود. استلزامهای نتایج بهدست آمده در مقاله مورد بحث قرار گرفته است.
پیشبینهای ترس از ابتلا به کرونا: بهزیستی معنوی، رضایت از زندگی و عواطف مثبت و منفی
صفحه 35-44
https://doi.org/10.22055/jacp.2021.39425.1211
طیبه محمودی، سید علی مرعشی
چکیده یکی از عواملی که نقش مهمی در توانایی سازگاری با ترس و استرس روانشناختی ناشی از بیماری دارد معنویت است. هدف پژوهش حاضر با پیشبینی ترس از ابتلا به کرونا براساس متغیرهای پیشبین بهزیستی معنوی، رضایت از زندگی، عواطف مثبت و منفی در دوران شیوع ویروس در یک طرح همبستگی انجام گرفت. جامعهی این پژوهش شامل کلیه مراجعهکنندگان مرکز بهداشت شهرستان سروستان در سال 1399 بود که 176 نفر به روش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش عبارت بودند از: مقیاس ترس از ابتلا به ویروس کرونا، مقیاس فرم کوتاه بهزیستی معنوی، مقیاس رضایت از زندگی، مقیاس ارزیابی عاطفه مثبت و منفی. تجزیهوتحلیل دادههای پژوهش با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندمتغیری و تحلیل واریانس انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که متغیرهای پیشبین بهزیستی معنوی، رضایت از زندگی و عواطف مثبت (بهطور معنیدار و منفی) و عواطف منفی(بهطور معنیدار و مثبت) پیشبینیکنندههای ترس از ابتلا به ویروس کرونا هستند. برای کاهش اختلالات روانشناختی از جمله ترس و اضطراب ناشی از ویروس کرونا توجه به بهزیستی معنوی در کنار سایر خدمات روانشناختی و بهداشتی الزامی است.
نقش سیستمهای مغزی رفتاری، باور به دنیای عادلانه و احساس تنهایی در پیشبینی اضطراب ناشی از کرونا
صفحه 45-58
https://doi.org/10.22055/jacp.2022.39647.1215
علیرضا شعبانی، نسرین باقری
چکیده این پژوهش بررسی نقش سیستمهای مغزی رفتاری، باور به دنیای عادلانه و احساس تنهایی در پیشبینی اضطراب ناشی از کرونا بود. این پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری پژوهش را والدین مراجعهکننده به بخش جلسات آموزش خانواده، مشاوره کودک، مرکز مشاوره گلستان شهر گرگان تشکیل دادند که 100 نفر به روش نمونهگیری دردسترس انتخاب شدند. جمعآوری دادهها با پرسشنامه اضطراب ناشی از کرونا علیزادهفرد، پرسشنامه سیستمهای مغزی رفتاری کارور و وایت، پرسشنامه احساس تنهایی راسل، پرسشنامه باور به دنیای عادلانه سالتون و داگلاس انجام شد. دادهها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان داد که سیستمهای مغزی رفتاری، باور به دنیای عادلانه و احساس تنهایی با اضطراب ناشی از کرونا رابطه معنادار دارند (05/0p<). همچنین سیستم مغزی رفتاری، باور به دنیای عادلانه و احساس تنهایی توانایی پیشبینی اضطراب ناشی از کرونا را دارند (001/0>p). با توجه به یافتههای پژوهش حاضر، مدیران و مسئولان سیستمهای بهداشتی و درمانی با درنظرگرفتن ویژگیهای شناختی میتوانند در کنترل سلامت روان افراد در شرایط اپیدمی کرونا نقش حائز اهمیتی را ایفا کنند.
