بررسی رابطه دلبستگی به خدا و تابآوری در والدین کودکان با معلولیت چندگانه
صفحه 1-10
https://doi.org/10.22055/jacp.2022.31154.1122
زهرا خانجانی، حمید علیزاده، فرنگیس کاظمی، منیژه کاوه
چکیده هدف از پژوهش حاضر رابطه بین دلبستگی به خدا و تابآوری مادران دارای کودکان با معلولیت چندگانه بود. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. 150 والد دارای فرزند با معلولیت چندگانه از شش آموزشگاه جسمی حرکتی تهران به روش نمونهگیری تصادفی انتخاب شدند. در این پژوهش پرسشنامه دلبستگی به خدا غباری و حدادی کوهسار (۱۳۹۰) و مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (2003) را تکمیل نمودند. تحلیل دادهها با استفاده از روشهای آمار همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند گانه و از طریق نرمافزار SPSS-21 انجام گرفت. نتایج نشان داد که ضریب همبستگی بین دلبستگی ایمن با تاب آوری، دلبستگی اضطرابی، دلبستگی اجتنابی و متغیر دلبستگی اضطرابی با دلبستگی اجتنابی، در سطح 001/0 وجود دارد. به منظور مشخص شدن ارتباط بین دو متغیر از نتایج تحلیل ازمون رگرسیون چند گانه استفاده گردید. متغیر دلبستگی ایمن از بین متغیرهای پیشبین، در معادله رگرسیون وارد شد و متغیرهای دلبستگی اضطرابی و دلبستگی اجتنابی نتوانستند، واریانس پیشبینی شده از تاب آوری را به صورت معنیداری افزایش دهند. بر این اساس، نقش و اهمیت سبک دلبستگی به خدا در پیش بینی تابآوری والدین داری کودک با معلولیت چندگانه مورد بررسی قرار گرفت.
بررسی و مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و ذهنآگاهی بر طرحوارههای ناسازگار اولیه و استرس سالمندان مراکز روزانه شهر گرگان
صفحه 11-24
https://doi.org/10.22055/jacp.2021.34189.1156
سید مجتبی عقیلی، فاطمه حجازی
چکیده پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و ذهنآگاهی بر طرحوارههای ناسازگار اولیه و استرس سالمندان شهرستان گرگان انجام شد. تحقیق حاضر جز تحقیقات نیمهآزمایشی با طرح (پیشآزمون-پسآزمون) با گروه کنترل و از نظر هدف، جز تحقیقات کاربردی بود. 40 نفر از سالمندان مراکز روزانه شهرستان گرگان به روش نمونهگیری هدفمند، 20 نفر در گروه آزمایش (طرحواره درمانی 10 جلسه و ذهنآگاهی 8 جلسه) و 20 نفر هم در گروه کنترل گمارده شدند. شرکتکنندگان پرسشنامهی طرحواره یانگ (فرم 75 گویهای) و مقیاس راهبردهای مقابلهای لازاروس-فولکمن در مورد تنیدگی (66 گویهای) را تکمیل نمودند. جهت تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس و 23-SPSS انجام شد. یافتهها نشان داد که آموزش طرحواره درمانی و ذهنآگاهی بر کاهش طرحوارههای ناسازگار اولیه و استرس سالمندان مؤثر است (001/0>p) و بین دو رویکرد طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر ذهن بر کاهش طرحوارههای ناسازگار اولیه تفاوت وجود ندارد و هر دو رویکرد تأثیر مثبت و یکسانی دارند. اما در مورد کاهش استرس رویکرد ذهنآگاهی تأثیر بیشتری بر کاهش استرس سالمندان داشته است.
